|
"Mijn inzicht op de wereld en mijn invloed daarop zijn beperkt en zullen het ook altijd zijn. Dit gegeven is de basis van mijn werk. Ik maak ervan gebruik, spits haar toe en beweeg mij hierin. Mijn werk staat in een permanent spanningsveld tussen controle/structuur en het niet beïnvloedbare".
Stephanie Kratz legt zich niet vast op een bepaald medium. Ze maakt gebruik van film, video, ruimtelijke installaties en tekeningen.
Reductie en eenvoud zijn kenmerkend voor haar werk.
Wezen van haar werk, de manier van werken en de materiaalkeuze komen voort uit haar directe omgeving. Ze bedient zich van de dingen die ze tegenkomt.
De voorwerpen in haar kamer, vliegen, potloodstrepen, het flikkerende licht van neonbuizen zet ze niet in om haar individualiteit te exponeren, ze behandelt ze als entiteiten. Ze laten niet haar, maar zichzelf zien.
Haar beeldtaal is niet opulent, maar reduceert en is pedant. Kratz zoekt niet naar een ideale vorm, haar werk transporteert geen ideaal. In plaats daarvan observeert, belicht, isoleert en vergroot ze gedeelten van de realiteit en maakt ze deze zichtbaar.
Haar manier van werken is langzaam en reduceert zich vaak tot minimale, herhalende handelingen.
"Tijdens het tekenen plaats ik mijn hele aandacht op het zetten van de streep. Ik werk met een geslepen H3 potlood. Door mijn concentratie dusdanig op deze, zich herhalende minimale handelingen te richten verlies ik het overzicht over het geheel.
Ik verplaats mijn waarneming. Mijn handeling maakt zich zelfstandig.
Ik heb geen invloed meer op het verloop van de vorm. Door mijn onvermogen het patroon precies te volgen ontstaan de vormen als vanzelf en zoeken zelf hun weg over het papier.
Ik provoceer een langzaam toeval. Toch dwingt de tekening mij tot regie. Ik begeef mij in een schizofrene situatie.
Het samentreffen en het uitdagen van verschillende bewustzijnsvlaktes, het behouden van controle en het inzetten van het niet beïnvloedbare houdt mij bezig en laat mij niet los".
|
