Tentoonstellingen 2003
2001 | 2002
| 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013
15 november
- 20 december 2003
voorzaal:
Hans Wilschut (NL)
fotowerken |
|
achterzaal:
'achterzaalpresentaties':
wisselende opstelling van
recente werken van kunstenaars van de galerie
|
|
Hans
Wilschut (NL)
fotowerken |
 |
"Port", Le Havre, 170 x 83 cm.
enduraprint on dibond/plexiglass |
 |
|
"Negative", Voorburg 2003, 130 x 114,3
cm.
enduraprint on dibond/plexiglass
|
 |
"Roundabout", Las Vegas 2003, 223 x
92,4 cm.
enduraprint on dibond/plexiglass |
 |
"Touchdown", Las vegas, 150 x 100 cm.
enduraprint on dibond/plexiglass |
|
|
4 oktober - 8 november, 2003
William Verstraeten (NL)
"Rawhide"
|
| |
 |
| |
|
William Verstraeten
toont in galerie van den Berge nieuw werk, gerelateerd
aan zijn recent voltooide opdracht voor
de COVRA (Centrale Organisatie voor Radioactief
Afval) in de gemeente Borsele.
De COVRA, opgericht in 1982, is gelegen in het
Haven- en Industriegebied Vlissingen-Oost en
is sinds jaren onderwerp van discussie. Voor
ruim 100 jaar kan in de bovengrondse gebouwen
laag- en middelradioactief afval verwerkt en
opgeslagen worden om mens en milieu tot in de
22e eeuw te beschermen tegen de gevaren van
straling. Onlangs is er een gebouw gerealiseerd
voor de behandeling en opslag van hoogradioactief
afval, voornamelijk afkomstig uit
de Nederlandse kerncentrales en onderzoeksreactoren.
Dit HABOG (Hoogradioactief Afval Behandelings-
en Opslag Gebouw) heeft William Verstraeten
een metamorfose laten ondergaan zodat de gemeenschap niet
alleen een opslaggebouw maar ook een kunstwerk
krijgt.
Bij de opdracht is een publicatie verschenen
met de titel "Metamorfose, 2003-2103",
vormgegeven door William Verstraeten en met
teksten van Martinus Veltman (Nobelprijs natuurkunde
1999) en Bob Dylan. De publicatie bevat o.a.
een kalender die 100 jaar te gebruiken is.
|
| |
 |
|
| Kunst
en Wetenschapsreis, zaterdag 8 november 2003
In samenwerking met de kunstenaar en de COVRA
bieden wij u de mogelijkheid het door William
Verstraeten tot kunstwerk gemaakte HABOG te
bezoeken op zaterdag 8 november a.s.
Het HABOG staat in het industrieterrein Vlissingen-Oost
op ongeveer een kwartier rijden vanaf Goes.
De rondleiding door dit fascinerende gebouw
begint om 14.00 uur en duurt ongeveer een uur.
Na afloop is er vanaf 16.00 uur een afsluitende
bijeenkomst ( zie ook: finissage) in de galerie
aan de Westwal in Goes. De bezoekers aan het
HABOG ontvangen daar een exemplaar van de publicatie
die bij de opdracht is verschenen, getiteld
"Metamorfose, 2003-2103
Deelname
U kunt uw belangstelling voor deze rondleiding
kenbaar maken door een antwoordkaart vóór
24 oktober ingevuld en gefrankeerd te sturen
naar de COVRA.
De antwoordkaarten (nb. één antwoordkaart
is geldig voor één persoon) zijn
verkrijgbaar via de galerie of via de COVRA
( tel. 0113-616666)
Na verzending ontvangt u van de COVRA spoedig
een bevestiging, de exacte tijd en een routebeschrijving.
Finissage
De tentoonstelling van William Verstraeten wordt
op zaterdag 8 november afgesloten met een finissage
vanaf ca. 16.00 uur. U bent van harte welkom.
Extra openstelling galerie
Op zaterdag 25 oktober en zondag 26 oktober
houdt het nieuwe theater De Mythe haar ‘open
doek’ dagen. De galerie, gelegen in het
aangrenzende cultuurhuis is dat weekend ook
op zondag open van 12.00 –17.00 uur.
|
| |
zaaloverzicht |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
|
|
13 t/m 27 september, 2003
"The New View Indicator
# 1"
Eerste opening in de nieuwe galerieruimte met
kunstenaars van de galerie.
Roel Achterberg, Marcel
Berlanger, Wido Blokland, Florette Dijkstra,
Wolfgang Ellenrieder, Loek Grootjans, Frank
Halmans, Marie-José Hoeboer, Jus Juchtmans,
Ton van Kints, Dave Meijer, Jan van Munster,
Marc Nagtzaam, Sybille Pattscheck, Thorvaldur
Thorsteinsson, Marcel Zalme.
|
|
|
25 mei t/m 28 juni, 2003
Wolfgang Ellenrieder
(D)
In surround
schilderijen, werk op papier & lambdaprints
|
| zaaloverzicht |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
|
 |
zonder titel (2001), pigment en aquarel op
papier (76 x 106 cm.) |
 |
zonder titel (2002), pigment en aquarel op
papier (27 x 33 cm.) |
 |
zonder titel (2001), pigment en aquarel op
papier (76 x 106 cm.) |
 |
zonder titel (2000), pigment, aquarel en
acryl op papier (70 x 100 cm.) |
| |
|
|
|
13 april t/m
17 mei, 2003
Wido Blokland (NL)
'The web that has no weaver'
schilderijen en lambdaprints |
 |
|
Wido Blokland, 2002
creatio ex nihilo
95 x 155 cm
acryl en olie op linnen
|
Een schilderij van de aarde
prijkt bij binnenkomst als metaforisch uitgangspunt
voor de tentoonstelling.
Wat is de wereld? Een object, afgescheiden van onszelf,
waar wij ons bewegen temidden van andere afgescheiden
entiteiten en voorwerpen? Of zijn wij in zekere zin
de wereld zelf...psychologisch gezien?
De vereenzelviging met ons denken maakt dat er altijd
een standpunt lijkt te zijn, dat wil zeggen, een tegenover
(das Gegenüber), en dus conflict. (Aan de vooravond
van alweer een oorlog, ergens op TV..)
Het denken kan geen oplossingen aanreiken voor problemen
van de geest, van het denken zelf. En alle problemen
in deze wereld zijn een uitvloeisel van ons denken.
Zo bezien blijft er weinig toekomst over. Loek Grootjans
laat het ons nog eens goed weten met zijn laatste project
en performance bij galerie Van den Berge; "de wereld
gaat ten onder".
Maar wat als de wereld en ik in wezen één
zijn? Niet slechts als verbaal statement, maar als actualiteit.
"I am my brothers keeper". Dit houdt werkelijke
meditatie in; ongerichte aandacht zonder centrum.
Je te realiseren dat de problemen niet dàarbuiten,
maar van binnen liggen, dat het menselijk lijden nooit
een individueel lijden is, maar een toestand van ons
bewustzijn als geheel. Dat het begrip "individu"
een fictie, een illusie is,...dit alles schept totale
verantwoordelijkheid, en niet slechts zoiets schamels
als "maatschappelijke betrokkenheid".
Ja, zo te kijken, zet de wereld op z'n kop. Maar ligt
hier niet de (enige) sleutel voor een andere toekomst?
Wido Blokland
Maart 2003
|
 |
Stranger than paradise (1) 2002
lambdaprint/plexiglas/aluminium (61 x 61 cm) |
 |
Stranger than paradise (2) 2002
lambdaprint/plexiglas/aluminium (61 x 61 cm) |
 |
Stranger than paradise (3) 2003
inktjet on canvas (61 x 59 cm) |
6 . 02 . 02
Sommige kunstenaars - zij zijn werkelijk zeldzaam -
werken in geen enkel opzicht ten gunste van hun persoonlijke
carriëre. Voor mij gold dat zeker wel, terwijl
ik daar tevens een enorme afschuw en gevoeligheid voor
bezat.
Maar dit heb ik misschien nu wel geleerd; dat alles
waar je afkerig van bent - maar ook alles wat je liefhebt
-, in wezen en uiteindelijk zich in jezelf bevindt en
niet ergens daar buiten. Zo verafschuwde ik in wezen
mijzelf in de kunstwereld, en het maakte me min of meer
letterlijk ziek.
Je kunt ook zeggen dat er eigenlijk geen werkelijk verschil
tussen "daar" en "hier" bestaat,
hoewel wij mensen dat zo dagelijks maar moeilijk kunnen
ervaren -, de reden waarom velen deze waarheid meestal
maar moeilijk kunnen accepteren.
Maar het raakt ook precies aan waar ik met mijn werk
mee bezig ben. Zo bezien gaat mijn werk over mijn leven
en leef ik mijn werk.
15 . 12. 01
(...) gaat het er eigenlijk telkens om de neiging de
wereld in haar zakelijk aspect te overstijgen tot het
daaraan omvattende persoonlijke aspect. De waarheid
(werkelijkheid) is niet gelegen in de dingen als voor-werp,
maar wel in hun verhouding tot ons. Alles ontmoet ons,
daar ligt het zwaartepunt. En hetgeen wordt geschilderd
is dus niet het voorwerp - zelfs geen afbeelding van
het voorwerp.
17 . 03 . 03
Ik heb de vorm "maan" nodig om te kunnen "spreken".
Vergelijkbaar als in taal is er altijd een konkrete
komponent nodig om te kùnnen spreken. Zelfs de
meest abstracte termen (bijvoorbeeld "God")
dragen een zeer konkrete verwijzing in zich. Zonder
dat zou de taal geen betekenis meer hebben.
Het licht van de maan probeer ik niet te schilderen;
het zou slechts een afbeelding van licht worden. Het
is eerder 't zoeken naar een analogie van dat licht,
met behulp van licht.
24 . 03. 03
Ik breng de appels in de tentoonstelling, enerzijds
om haar letterlijk te verluchtigen, en om het wisselend
perspectief (van het grote naar het kleine en weer terug).
Maar ook om het geheel van werken òver de grenzen
van actualiteit heen te tillen; traditie en vernieuwing
hebben geen werkelijke betekenis voor me...
30 . 11. 02
De aardbol is symbool voor iets "onzichtbaars"
en "onbevattelijks" en "oneindigs",
nl. de idee wereld. ( Er is niets buiten het begrip
"wereld", het omvat reeds alles. Daarom is
een wereld-beeld onmogelijk ( Cezanne's Mont Saint-Victoire).
Toch is dat in wezen wat de kunstenaar telkens weer
doet; een beeld van de wereld scheppen.
De wereld kent eigenlijk geen grens - de wereld is zeker
niet de aardbol. Er is geen punt buiten de wereld, want
dan zou dat nog altijd tot de wereld behoren.
"Ruimte heeft geen "existentie". "Existeren"
betekent letterlijk afsteken. Je kunt ruimte niet begrijpen,
omdat ze niet afsteekt. Hoewel ruimte zelf geen bestaan
heeft, kan door de ruimte al het andere bestaan".
Er is geen standpunt buiten (de wereld). Dat is een
fictief standpunt, zelfs niet God's standpunt,
want "God" bevindt zich niet buiten de wereld,
maar is het allesdoordringende, alomtegenwoordige substraat
van de werkelijkheid. Door de aarde te schilderen als
symbool (Creatio ex nihilo) speel ik eigenlijk op metaforische
wijze met dit begrip en mijn standpunt. Waar zit ik
als kunstenaar ten opzichte van de wereld? Staat een
kunstenaar - absurd genoeg - buiten hetgeen hij tot
aanschijn brengt? Wat is reflectie eigenlijk voor iets
raars, voor raar standpunt?
21 . 03 . 03
Aan de ene kant ben ik mijn lichaam, mijn naam, mijn
pincode, mijn handelen, etc. En toch...ergens ben ik
nergens, ergens ben ik overal. De mens is een transcendent
wezen, ergens ontstijgt hij aan zichzelf. Het lichaam
vervalt, maar wanneer men werkelijk geleefd heeft is
diens geest de overwinnaar. Dan blijkt onomstotelijk
de superioriteit van de geest, aan het eind van het
leven; dat eigenlijk altijd alles al geest was..
26 . 03 . 03
A)Het innemen of bezitten van een standpunt verleent
de mens z'n actuele bestaansvorm, maar vormt tevens
zijn grootste en enige probleem, omdat zijn vorm niet samenvalt
met zijn wezen.
B)Alle menselijke problemen zijn terug te herleiden
tot een identiteitsprobleem (misidentificatie)
07 . 04 . 02
"Waarom onderscheiden kunstenaars zich toch zo
graag van elkaar?" is een andere heel wezenlijke
vraag. "Omdat het een stelletje ego-trippers is",
zou een mogelijk antwoord kunnen zijn. Ik wordt soms
niet vrolijk van zoveel emblematische kunst,
formalistisch strikt afgebakend werk en kunstenaars
die zich achter hun ontdekkinkje verschuilen, d.w.z.
zich er enigmatisch mee identificeren en daarmee zichzelf
zelfs artistiek exploiteren in een kunstwereld die niets
liever wil dan dàt; herkenbare, classificeerbare
kunst(enaars).
Zoals ieder mens z'n pasfoto, zo moet ook het werk een
duidelijk gezicht hebben. Dat moet je in de kaartenbak
van het geheugen kunnen plaatsen en zonder moeite oprakelen.
In vredesnaam géén verwarring. ("Is
uw werk wel gesigneerd?")
De kunstenaar die zijn signatuur is geworden; wij
willen allemaal zò graag uniek zijn!
En waar blijven we dan met al die andere zaken, net
onder de oppervlakte van onze gelaatskleur en de kleding
die wij dragen? Angst, jaloezie, vreugde, liefde en
haat; zò verschillend zijn we toch niet helemaal.
Het begrip individu is een fictie, een illusie.
Waarom? Omdat we gevangen zitten in ons eigen standpunt.
Omdat ieder fysiek z'n eigen plekkie inneemt, denken
we opeens dat we allemaal verschillend zijn.
(...) Met het gevoel dat de zaak nu grotendeels wel
in kaart gebracht moet zijn, zie je aan het eind van
de 20e eeuw ook het belang van het individuele genie
eindelijk wat afnemen. Steeds meer kunstenaars die nu
eens dit, dan weer dat doen. Maar die storm is
natuurlijk niet zomaar uitgewoed; de strijd waarbij
de kunstenaar om een plekje op de voorste rij lijkt
te wedijveren is niet zomaar te doven. Telkens is er
weer die al-te-nauwe formele afbakening, de zelf-definiëring,
de zelf-vast-stelling. (Laat de mens nu juist dat un-fest-gesteltes
Tier wezen).
De angst om onzichtbaar te worden.., de angst om onzichtbaar
te blijven in deze wereld.
|
 |
"the short cut"
lambdaprint/plexiglas/aluminium (61 x 61,5 cm.)
|
 |
Concentric bearings (1)"
lambdaprint/plexiglas/aluminium (49 x 36 cm.) |
|
Over het begrip "Standpunt", enkele citaten
bij eerdere projekten
Galerie Made in Heaven, 1993
"De restvorm, als even harde bestaansvoorwaarde
van het object, wordt vorm, en de vorm wordt restvorm.
Met deze inwisselbaarheid wilde ik o.a. elke benoeming
onmogelijk maken. Ook de positie van de toeschouwer
verandert; hij kijkt nu vanuit de achterwand naar
binnen. Zijn positie is niet alleen "gericht
naar", maar eigenlijk tegelijk "gezien vanuit"
het voorwerp.
(Positieve en negatieve brievenbus, eerste skulpturen,
1991)
Van den Berge, 1996
"De gipsplaat is een plek zonder plaats"(...)
De voeten (gaten en schoentjes) markeren niet, ze
zijn eigenlijk nergens. Het staan is een zweven, scheren,
los zijn, hoewel de plaat gips ruim het gewicht van
een volwassen persoon beslaat. Het gips is ook het
materiaal waaruit de wanden van de ruimte bestaan.
Het wit, dat het licht zichtbaar maakt, evenals de
ruimte dat doet..."
("In-zijn als zodanig", installatie, 1996)
Watertoren Vlissingen, 1998
"(...) maar de spiegels werpen ook alles wat
je ziet terug naar jezelf, houden je voortdurend in
herinnering dat jijzelf het bent die daar op dat moment
kijkt, vanuit die specifieke positie.
Zij leggen alles terug bij jezelf. Een spiegel is
het ultieme efemere beeld, het oneindige Niets - ein
sof.
Wat de spiegel ons toont, toont zij ons slechts dankzij
het moment van onze eigen blik, de richting die onze
geest op dat moment aanneemt".
("Narayana is overal", kubus-frame met papierwanden
en convexe spiegels, 300 x 300 x 300 cm, 1998)
Lokaal 01, 1999
"Het is niet zonder verregaande betekenis wanneer
ik een klamboe, een ruimte van het lichaam, van de
slaap en van de droom, tot Macro-kosmos maak, tot
universum. De projecties met licht en geluid vormen
een metafoor voor de geest die zijn/haar wereld projecteerd,
schðpt dus".
("Spatium et extensio", installatie 1999)
Animal Farm, 2000
"In zekere zin "dwing" ik de bezoeker
tot een bepaald standpunt - en verschaf hem daarmee
tegelijkertijd zijn oriëntatie -, aangezien de
wijdse ruimte hier zowel de lokatie als het uitgangspunt
vormt, terwijl diens onbegrensdheid om beperking en
definiëring vraagt".
(Installatie in akkerland met observatiepost en barbiepoppen)
GIST, 2001
"Ik ben nooit slechts hier als dit ingekapseld
lichaam, ik ben integendeel daar".
"Ruimte is noch een uitwendig object, noch een
inwendige beleving".
"Als ik naar de uitgang van deze zaal loop, dan
ben ik er reeds".
("Heidegger", 2001, papier, 2 dln,
elk 11 x 91,5 x 270 cm)
Ontwerp schetsopdracht picknickplek, 2002
"...Door met de tekst-elementen een verticale
beweging te creŒren (naast de reeds aanwezige
horizontale beweging van de octogonale vorm van de
architectuur) wordt de omcirkeling in het landschap
compleet; jij bent het middelpunt. Of zoals Pascal
het formuleerde: "Het universum laat mij als
een stip verdwijnen. Maar in mijn denken omvat ik
hèm".
(Voormalig Peilhuis, Den Osse)
|
|
|
8 t/m 11 mei, 2003
KunstRAI
2003, Amsterdam
one man show:
Jus Juchtmans (B)
|
 |
Jus Juchtmans (B)
nr. 20012107
120 x 90 cm,
acryl op doek |
| |
|
4 april t/m 8 april, 2003
ART
BRUSSELS
groepstentoonstelling:
Jus Juchtmans, Ton van Kints, Marc Nagtzaam, Jan van Munster
solo tentoonstelling:
Loek Grootjans
|
|
23 februari t/m 29 maart 2003
Loek Grootjans (NL)
'The final remains of a contemporary
monochrome painter'
opening zondag 23 februari 16.00-18.00
16.30 performance De monochromie
naakt
door H. van Boxtel, Loek Grootjans,
Stijn Koek en René Pijnenburg
|
 |
www.p-pers.nl
| www.hoofdstation.nl
|
|
26 februari t/m 3 maart 2003
ART
Rotterdam (Rotterdam Cruise Terminal)
Frank Halmans, Marc Nagtzaam, Jus
Juchtmans, Dave Meijer, Marie-José Hoeboer, Ton van
Kints
|
|
Loek Grootjans
"The final remains of a contemporary monochrome painter"
openingsperformance: 23 februari 2003
"De monochromie naakt" door Loek Grootjans, H. van Boxtel,
René Pijnenburg en Stijn Koek
|
 |
| |
 |
| |
 |
| |
  |
| |
|
12 januari t/m 15 februari, 2003
Werken op papier / een kabinet
Henric Borsten, Piet Dieleman, Florette
Dijkstra, Marcel van Eeden, Loek Grootjans, Frank Halmans,
Jus Juchtmans, Guido Lippens, Dave Meijer, Peter Morrens,
Janpeter Muilwijk, Jan van Munster, Marc Nagtzaam,
René Ridgway, Marcel Zalme
|
| |
| zaaloverzicht |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
 |
| |
| opening |
 |
|
|
|
|
|
